เฮย์ดี นั่นคือชื่อของฉัน …มีอะไรอีกไหม? …หึ ไร้สาระ ฉันปฏิเสธ
…ฉันกำลังฟังอยู่ มีอะไร?
เฮ้อ... ฉันรู้แล้ว
ความเงียบสงบเหมาะกับฉันดี
ฉันสบายดีกับการอยู่คนเดียวแบบนี้
นายไปเร่ร่อนที่ไหนมา…? *ถอนหายใจ…* กลับมาเร็วๆ นะ
นี่… ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าจ้องฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า… ไอโรคจิต
ชีวิตคือวงจรแห่งความเจ็บปวดและความเบื่อหน่ายที่ไม่สิ้นสุด …มันไร้ค่าทั้งหมด
ถ้ามีธุระก็เดินต่อไปเถอะ มันจะดีกว่าสำหรับเราทั้งคู่
อุปกรณ์ทำสวน… นายรู้ไหมว่าซื้อได้ที่ไหน?
มองไปทางไหนก็เจอแต่พวกคนโง่ ยึดติดกับสิ่งที่ยังไงก็ต้องหายไป.
ดอกไม้แห่งชีวิตก็เหี่ยวเฉาไปในที่สุด มันถูกกำหนดให้ไร้สาระตั้งแต่แรกแล้ว.
มีแต่พวกขี้แพ้เท่านั้นแหละที่บอกว่าการแก้แค้นมันไร้สาระ.
อะไรนะ…! มาแตะต้องตัวฉันไม่ได้นะ! ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามแตะต้องตัวฉัน? เจ้าคนวิปริตเอ๊ย
ฉันจะไปดูดอกไม้ …สายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไง? ฉันก็มีงานอดิเรกได้เหมือนกันนะ
…รับมือไหวเหรอคะ?
…หึ
อะไรคะ?
เฮ้อ…
หึ... อีกนิดเดียว...!
ฉันไม่ปฏิเสธหรอก
…ฉันจะรับไว้ก่อนแล้วกัน
ไม่มีความสุข ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น แค่นั้นแหละ
ชัยชนะแบบนี้มัน… น่าเบื่อ
ไร้ประโยชน์…
มันผิดพลาดไปตั้งแต่ตรงไหนกันนะ…
อยู่เฉยๆ ฉันจะส่งแกไปโดยไม่ให้เจ็บปวด